Πρόκειται για έναν από τους πιο αναγνωρίσιμους Έλληνες ηθοποιούς, που όμως δεν θεωρείται «celebrity».
Άνθρωπος απλός και ιδιαιτέρως εξωστρεφής, συνδυάζει το ταλέντο με την σκληρή δουλειά.
Για πρώτη φορά, είχαμε την ευκαιρία να τον γνωρίσουμε από κοντά πριν από λίγα χρόνια, όταν έδωσε την ευκαιρία στους κατοίκους της ευρύτερης περιοχής Ροδόπολης, στο πλαίσιο του Πολιτιστικού Σεπτέμβρη, να παρακολουθήσουν μια παράσταση (Θου Κύριε! Οι φοροφυγάδες…) που δεν συνηθίζει να απολαμβάνει η επαρχία.
Έκτοτε, οι δεσμοί του Γιώργου Μακρή με την περιοχή μας είναι άρρηκτοι, γεγονός που τον εμπνέει να συνεχίσει να μας επισκέπτεται με τον θίασό του, προσφέροντας σε όλους ανεπανάληπτες στιγμές γέλιου.
Φέτος, είναι η σειρά του χωριού της Κερκίνης να φιλοξενήσει την παράσταση, «Οικογένεια Σόι-μπλε», στο Λιμανάκι της Κερκίνης, την ερχόμενη Κυριακή, 24 Ιουλίου.

Απολαύστε τον Γιώργο Μακρή, σε μια σύντομη, αλλά εκ βαθέων συνέντευξη που μας παραχώρησε…

Κύριε Μακρή, καταρχάς ευχαριστούμε που δεχθήκατε να μας παραχωρήσετε αυτήν την σύντομη συνέντευξη, καθώς γνωρίζουμε ότι έχετε ένα πολύ μεγάλο φόρτο εργασίας αυτήν την περίοδο. Πού σας βρίσκει το rodopolis.net αυτήν την στιγμή;
Γ.Μ.: Την συγκεκριμένη στιγμή που απαντώ τις ερωτήσεις, στις Φέρες στο Ξενοδοχείο. Είναι χαρά μου να απαντώ σε ερωτήσεις. Είναι χαρά του κάθε καλλιτέχνη να προβάλλεται με οποιονδήποτε τρόπο. Σε όλους αρέσει, γιατί όλοι μας έχουμε «καταπιεί» από τα γεννοφάσκια μας ένα «καλάμι» –αλλά κάποιοι στην πορεία ξεχνιούνται και το καβαλάνε… Καλή αρχή και στο rodopolis.net!

«ολοι μασ εχουμε «καταπιει» ενα «καλαμι»
απο τα γεννοφασκια μασ
-αλλα καποιοι στην πορεια ξεχνιουνται
και το καβαλανε…»

Πείτε μας λίγα λόγια για το έργο που παρουσιάζετε το φετινό καλοκαίρι, την πλοκή της ιστορίας, τους συνεργάτες σας, αλλά και την ανταπόκριση του κοινού.
Γ.Μ.:Πρόκειται για την πρώτη δική μου επιθεώρηση, όπου σκηνοθετώ κιόλας, με τον χαρακτηριστικό τίτλο, «Οικογένεια Σόι-μπλε». Το έργο ταξιδεύει τον θεατή στο παρελθόν, ξυπνάει αναμνήσεις, δημιουργεί ψυχική ηρεμία και «ξεκλειδώνει» όλες τις αισθήσεις μας, προσκαλώντας το κοινό σε ένα ταξίδι ονειρικό, με μοναδικό σκοπό το γέλιο, επί περίπου τρεις ώρες!
Η παράσταση απευθύνεται σε όλη την οικογένεια, στον καθένα μας ξεχωριστά και ήδη έχει αγαπηθεί από το θεατρόφιλο κοινό.
Οι σουρεάλ ήρωες της εποχής του ’40, περνούν την ζωή τους μέσα από τα καθημερινά προβλήματα που αντιμετωπίζουμε όλοι, ακόμη και σήμερα…
Κωμωδία ή Επιθεώρηση; Αυτό θα το κρίνουν οι θεατές, που είμαι σίγουρος ότι θα μας τιμήσουν με την παρουσία τους. Όπως είμαι σίγουρος, ότι, πέρα από το γέλιο που θα προσφέρουμε απλόχερα, θα περάσουμε και αρκετά σημαντικά μηνύματα, ώστε όλοι όσοι μας παρακολουθήσουν να φύγουν από το Λιμανάκι της Κερκίνης, πραγματικά «γεμάτοι»…
Τώρα, ρεαλιστικά μιλώντας, ενδέχεται να μην αρέσουμε και σε ορισμένους… τι να κάνουμε; Εμείς, ο Γιώργος Βασιλείου, εγώ, ο Γιώργος Λαμπάτος, η Μαίρη Βλούτη, η Ζωζώ Μεταξά, ο Βασίλης Καμίτσης, ο Σπύρος Θεοδόσης, ο Γιώργος Μαυράς και η guest-star Ελένη Φιλίνη θα δώσουμε τον καλύτερό μας εαυτό πάνω στην σκηνή!

Σε όλα αυτά τα χρόνια της καλλιτεχνικής σας διαδρομής, έχετε συνεργαστεί με μεγάλα ονόματα του χώρου. Ποια συνεργασία θα κρίνατε ως την πιο σημαντική για την εξέλιξη της σταδιοδρομίας σας;
Γ.Μ.: Δε ξέρω τι σημαίνει πλέον «μεγάλο όνομα»… Δε θα τολμήσω να πω, ότι συνεργάστηκα με αυτό ή εκείνο το «μεγάλο όνομα». Συνεργάστηκα με καταξιωμένους και γνωστούς ηθοποιούς της χώρας μας. Ένα όνομα θα θυμάμαι πάντα και θα το πω και στα παιδιά μου. Αυτό το όνομα είναι η έναρξή μου στο Θέατρο, το «εμπορικό» Χάρυ Κλυνν (RESPECT).

«το επαγγελμα μου
-μαλλον, λειτουργημα ειναι…-
δεν σπουδαζεται.
η’ το εχεισ η’ οχι!»

Ίσως είναι σχετικώς κλισέ, αλλά πολύς κόσμος θα το έχει στο μυαλό του… Πώς ξεκίνησαν όλα; Πώς πήρατε την απόφαση να ασχοληθείτε με την ηθοποιία;
Γ.Μ.: Γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Γερμανία. Σε ηλικία έξι ετών, έπαιξα σε θεατρική παράσταση στο σχολείο. Αυτό ήταν η αρχή μου… Γεννήθηκα ηθοποιός…
Το επάγγελμά μου –μάλλον, λειτούργημα είναι…– δε σπουδάζεται. Ή το έχεις ή όχι!
Το επάγγελμα ή λειτούργημα το καλλιεργείς απλά. Και στην Ελλάδα της …Ε.Ο.Κ., με «βύσμα», «γλείψιμο» και γνωριμίες θα το καταφέρεις γρήγορα!
Αλλιώς θα αγωνίζεσαι, όπως και εγώ. Το αστέρι μπορεί να μην ανάψει το φώς  για όλους…

Σε αυτήν την διαδρομή, αυτό κι αν είναι κλισέ, ποια θα θεωρούσατε ως την πιο ευχάριστη και ποια ως την πιο δυσάρεστη στιγμή;
Γ.Μ.: Δε έχω γευτεί ακόμα την πιο ευχάριστη στιγμή μου. Δύσκολες και δυσάρεστες στιγμές πολλές… (Δεν είμαι ο Ξανθόπουλος ή ο Βασιλάκης Καΐλας, για να παίξω δράμα και τέτοια…), απλώς περιγράφω την προσωπική μου πορεία, όπως την έχω βιώσει μέχρι σήμερα.

Ας επανέλθουμε στην φετινή περιοδεία… Πόσο εύκολο είναι να προσπαθείς να παρουσιάσεις μια θεατρική παράσταση στην επαρχία;
Γ.Μ.: (Γέλια) Εύκολο είναι το τηλέφωνο που θα πάρεις και θα πεις «Καλημέρα θα ήθελα …μπλα, μπλα, μπλα…». Αλλά, είναι δύσκολο, αγαπητοί μου, πολύ δύσκολο και εξαιρετικά επίπονο και χρειάζεται δουλειά, πολλή δουλειά. Ακόμη και να «φτύσεις αίμα» σε κάθε χωριό, σε κάθε πόλη, σε κάθε Δήμο. Εκτός, αν είσαι ένας πλούσιος παραγωγός. Αν ήμουν πλούσιος, δε θα έκανα περιοδεία κάθε χρόνο. Αλλά, τι λέω..;  Θα το έκανα, για χαβαλέ και από χόμπι!

«Εχω ακομη στισ φλεβεσ μου
τισ σημαντικεσ, τισ πραγματικεσ αξιεσ τησ ζωησ:
την μπεσα, το φιλοτιμο,
την φιλια, την οικογενεια.»

Φέτος, θα επισκεφθείτε για τρίτη συνεχή χρονιά, αν δεν κάνουμε λάθος, την ευρύτερη περιοχή της Ροδόπολης, με την παράστασή σας να φιλοξενείται στο λιμανάκι της Κερκίνης. Φαίνεται πως υπάρχει ιδιαίτερο δέσιμο με την περιοχή μας.
Γ.Μ.: Εγώ γνωρίζω πλέον τους κατοίκους (όχι όλους, φυσικά) ονομαστικά. Το ίδιο και εκείνοι… «Καλώς τον Γιώργο!», μου λένε, όταν βρισκόμαστε στον δρόμο. Εγώ είμαι προσιτός, γουστάρω την επικοινωνία και την ανθρώπινη επαφή. Μπορεί να μη είμαι το πρώτο όνομα (ακόμα…) στο «μπ…δέλο», όπως έχει καταντήσει την χώρα μου η Πολιτεία, αλλά και κάποιοι «φελλοί» το επάγγελμά μου. Όμως, οι μετανάστες γονείς μου φρόντισαν να έχω ακόμη στις φλέβες μου τις σημαντικές, τις πραγματικές αξίες της ζωής: την μπέσα, το φιλότιμο, την φιλία, την οικογένεια. Έτσι είμαι πιο «σταρ» από τους δήθεν Έλληνες ατάλαντους που μονοπωλούν όλα τα Μ.Μ.Ε., πλασάροντας το «τίποτα» για -υποτίθεται- «κάτι»…

Διακρίνουμε μια πικρία…
Γ.Μ.: Πικρία… ίσως… Όμως, δεν τα παρατάω! Αν περιέγραφα αυτό που νιώθω, θα έβαζα τίτλο «Επιστροφή εκεί μου με γέννησαν, εκεί που αλλιώς μου τά’λεγαν»… Και ο μονόλογος μου έρχεται αυθόρμητα: «Μεγάλωσα, ρε εαυτέ μου, και συνειδητοποίησα πως το δύσκολο δεν είναι να ξεχάσω το παρελθόν, αλλά αυτό που είχα φανταστεί ως μέλλον… και αυτό ακριβώς προσπαθώ να ξεχάσω… να φτιάξω ένα καινούριο… τι ζητάω; Ένα μέλλον που να μου ταιριάζει… μεγάλωσα και άλλαξα… και άλλαξαν και τα όνειρά μου… σταμάτησα να μαζεύω παλιά μου όνειρα σαν ρακοσυλλέκτης…»!

«ΘΑ χαρω να τα πουμε
απο κοντα, την κυριακη,
στο λιμανακι τησ κερκινησ.
να μην λειψει κανεισ!»

Κλείνοντας, θα θέλαμε να στείλετε ένα μήνυμα σε όλους τους φίλους του Ροδόπολη.net.
Γ.Μ.: Να μην μασάτε! Δυνατά, να κάνετε πέρα ό,τι σας «χαλάει», ό,τι σας στερεί, έστω για ένα δευτερόλεπτο, το γέλιο. Να ακολουθείτε το Ροδόπολη.net και να μην φοβηθείτε ούτε στιγμή να πείτε την αλήθεια στην ζωή σας. Θα τα καταφέρουμε όλοι, θα το δείτε! Φιλιά και θα χαρώ να τα πούμε από κοντά, την Κυριακή, στο Λιμανάκι της Κερκίνης. Να μην λείψει κανείς!

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ