Ο Πάολο Κοέλιο έγραψε, πως «όταν θέλεις κάτι, όλο το σύμπαν συνωμοτεί για να τα καταφέρεις» και το πρόσωπο που παρουσιάζει σήμερα το Ροδόπολη.net, αποτελεί μια πραγματική απόδειξη της εφαρμογής αυτής της φράσης.
Η Ιωάννα Καραθανάση, έχει καταφέρει να συνδυάσει την επαγγελματική της σταδιοδρομία με το αντικείμενο που ήταν συνυφασμένο με την ύπαρξή της: την τέχνη.
Αν και είναι μια από τις πιο αναγνωρίσιμες μουσικές παραγωγούς, με ιδιαίτερη σταδιοδρομία στον δημοφιλή 1055Rock, η Ιωάννα παραμένει αυθόρμητη, απλή και σεμνή. Με μια φράση, παραμένει μια άκρως καλλιτεχνική παρουσία, η οποία ξετυλίγεται στην σύντομη συνέντευξη που ακολουθεί…

Ιωάννα, σε ευχαριστούμε για τον χρόνο που μας διαθέτεις, μιας και γνωρίζουμε ότι έχει αρχίσει η νέα ραδιοφωνική και θεατρική σεζόν. Πες μας λίγα λόγια για τις φετινές σου συνεργασίες.
Ι.Κ.: Η ραδιοφωνική χρονιά με βρίσκει στη βραδινή ζώνη του 1055 Rock, το ραδιόφωνο με το οποίο συνεργάζομαι για 6η σαιζόν, ενώ τα πρωινά, στο γραφείο τύπου των θεάτρων Αριστοτέλειο και Αθήναιον. Συνήθως, συμπληρώνω τα μεσημέρια μου σε κάποιο studio ηχογραφήσεων, για εκφωνήσεις διαφημιστικών μηνυμάτων.

«ΣΤΟ ΠΡΩΤΟ ΜΟΥ «ΟΝ»
ΔΕΝ ΕΒΓΑΛΑ ΜΙΛΙΑ»

Πώς ξεκίνησε αυτή η διαδρομή στον χώρο του ραδιοφώνου;
Ι.Κ.: Δε θα σου πω, πως όλα έγιναν τυχαία και το ραδιόφωνο ήρθε απλά στο δρόμο μου. Το έψαχνα. Μου άρεσε. Με γοήτευε πάντα. Και δεν ήταν καθόλου κρυφή κι ενδόμυχη επιθυμία. Το έλεγα, σε όσους είχαν σχέση με τον χώρο. Κάποια στιγμή έγινε μια προσπάθεια για την δημιουργία δημοτικού ραδιοφώνου Κερκίνης, με πρωτοστάτη τον Παναγιώτη Κοσμίδη, στον οποίο χρωστώ την πρώτη-πρώτη μου επαφή με το μικρόφωνο. Σιωπηλή βεβαίως, αφού όταν άνοιξα το μικρόφωνο, θυμάμαι μόνο το τρέμουλο του χεριού μου στο ποντεσιόμετρο και μια, χωρίς υπερβολή, νεκρική σιγή για πολλά δευτερόλεπτα. Το ξανάκλεισα. Με λίγα λόγια στο πρώτο μου ΟΝ… δεν έβγαλα μιλιά! Ερχόμενη στη Θεσσαλονίκη, ο επίσης αγαπημένος φίλος Γιώργος Ψωμιάδης, που έκανε ήδη εκπομπή σε κάποιο ραδιόφωνο, με ενημέρωσε ότι ψάχνουν για παραγωγούς. Έκανα δοκιμαστικό, άθλιο κατά τη γνώμη μου, αλλά ο υπεύθυνος προγράμματος, μάλλον άκουσε κάτι που εγώ δεν είχα την εμπειρία να διακρίνω σε εκείνη τη φάση…

Πόσο ιδιαίτερη είναι η επαφή με το κοινό της Θεσσαλονίκης; Έχουμε υπόψη μας ότι πρόκειται για μια πόλη …εθισμένη (με την καλή έννοια!) στο ραδιόφωνο…
Ι.Κ.: Είναι γεγονός. Η Θεσσαλονίκη, σε αναλογία με τον πληθυσμό της έχει μεγάλο αριθμό συχνοτήτων. Αριθμός που φαντάζομαι δε θα υπήρχε, αν η επαφή δεν ήταν πραγματικά πολύ ιδιαίτερη.

Ποια είναι τα αγαπημένα σου συγκροτήματα-σχήματα, από την ελληνική και την διεθνή μουσική σκηνή;
Ι.Κ.: Θα ήταν όλα πιο εύκολα, αν με ρωτούσες για το αγαπημένο μου φαγητό! Κάθε καλλιτέχνης, κάθε σχήμα, κάθε είδος, έχει την ώρα του και εξαρτάται από τη διάθεση της στιγμής. Έτσι, το πόσο αγαπημένο θεωρώ κάτι, είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με τη στιγμή που θα το ακούσω. Αγαπώ, πάντα αγαπούσα την τέχνη του Αγγελάκα, για παράδειγμα, αλλά είναι στιγμές που η διάθεση μου δεν αντέχει το βάθος του. Αγαπώ τους Doors, την Μπέλλου, τους Red Hot Chili Peppers, τον Τζιμάκο… «μ’ αρέσει στα κρυφά κι Μητροπάνος».

Ποια τραγούδια και ποια συγκροτήματα είναι τα πιο δημοφιλή, ανάμεσα στους ακροατές σου;
Ι.Κ.: Δεν έχω βγάλει ασφαλές συμπέρασμα για να σου το μεταφέρω… Θα πρέπει να ρωτήσεις τους ίδιους! (Προειδοποίηση: Είναι πολλές χιλιάδες, οπότε… καλό κουράγιο!)

«ΘΑ ΕΚΠΛΑΓΕΙΤΕ
ΜΕ ΤΟ ΠΟΣΑ ΝΕΟΤΕΡΑ ΠΑΙΔΙΑ
ΑΣΧΟΛΟΥΝΤΑΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΑ
ΜΕ ΤΗΝ ΜΟΥΣΙΚΗ!»

Συμφωνείς με την άποψη ότι, γενικώς, η μουσική δημιουργία διέρχεται σοβαρή κρίση;
Ι.Κ.: Όχι ιδιαίτερα… Έχει αλλάξει ο τρόπος παραγωγής και διάθεσης της μουσικής, αλλά υπάρχει πληθώρα νέων ακουσμάτων. Νομίζω πως αυτή άποψη κυριαρχεί στην προηγούμενη γενιά, μα αν ρωτήσεις νεότερα παιδιά, θα εκπλαγείτε με το πόσα από αυτά ασχολούνται δημιουργικά με τη μουσική!

Επειδή ορισμένοι μπορεί να αναρωτιούνται, πες μας την σχέση σου με την Ροδόπολη και την ευρύτερη περιοχή…
Ι.Κ.: Είναι ο τόπος που μεγάλωσα κι εκπαιδεύτηκα, οι πρώτες φιλίες μου, οι πρώτες μου δραστηριότητες, τα πρώτα μου χαρτζιλίκια, Η καταγωγή της μητέρας μου και το πατρικό μου σπίτι είναι στο Θεοδώρειο, βέβαια. Η Ροδόπολη, ήταν πάντα το μεγάλο, διπλανό χωριό, που σου παρείχε δυνατότητες που δεν υπήρχαν στο μικρό, δικό μας ησυχαστήριο των 100 ανθρώπων. Ήταν, με λίγα λόγια, ένα δεύτερο σπίτι!

«ο στοχοσ ηταν και ειναι, παντα,
να βρισκομαι με καποιον τροπο
διπλα στην τεχνη»

Το ενδιαφέρον για την μουσική, ωστόσο, είναι απλώς ένα δείγμα της ενασχόλησής σου με τα θέματα του πολιτισμού…
Ι.Κ.: Δε θα μπορούσε να είναι διαφορετικά. Δεν μπορώ να αποκλείσω από τη δουλειά μου κάτι που είναι στη φύση μου. Ο στόχος ήταν και είναι, πάντα, να βρίσκομαι με κάποιον τρόπο δίπλα στην τέχνη. Η απάντηση στο «τί θα γίνεις όταν μεγαλώσεις» ήταν πάντα «Ηθοποιός». Δεν έγινα, τουλάχιστον όχι επαγγελματικά, παρά μόνο για ένα πολύ μικρό διάστημα. Με το πέρασμα των χρόνων, κι αφού άλλα επαγγέλματα (το ραδιόφωνο και οι εκφωνήσεις διαφημιστικών) ανέλαβαν τον βιοπορισμό μου,  ασχολήθηκα με το θέατρο με έναν άλλο τρόπο από αυτόν που αρχικά φανταζόμουν. Δημιούργησα την Artistree, μια εταιρία Επικοινωνίας και Δημοσίων Σχέσεων, με στόχο την προβολή κάθε είδους καλλιτεχνικής εκδήλωσης στη Θεσσαλονίκη. Δραστηριότητα την οποία συνεχίζω, ως υπεύθυνη προβολής και επικοινωνίας των θεάτρων Αριστοτέλειον και Αθήναιον, στα οποία θα δείτε φέτος πολύ ενδιαφέρουσες παραστάσεις.

Ας επανέλθουμε στα της εκπομπής σου και του ραδιοφώνου… Ποιο θυμάσαι ως το πιο χιουμοριστικό στιγμιότυπο της μέχρι τώρα παρουσίας σου πίσω από το μικρόφωνο;
Ι.Κ.: Την πρώτη χρονιά, ένας γλυκύτατος ακροατής μου τηλεφώνησε και μέσα σε όλα τα όμορφα που είπε, ανέφερε πως στον αέρα ακούγομαι… κοντή!
Εντάξει, δεν είμαι καμιά δίμετρη, αλλά δεν είχα ιδέα πώς αυτό μπορεί να «ακούγεται». Γελώ ακόμα, κάθε φορά που το θυμάμαι!

«δεν θα ξεχασω ποτε
την πρωτη φορα,
που μου τηλεφωνησε στην εκπομπη
η μητερα μου…»

Καλύτερη και χειρότερη στιγμή στον “αέρα”;
Ι.Κ.:  Ευτυχώς, από τύχη καθαρή προφανώς, δεν έχει συμβεί εδώ και 18 χρόνια κάτι τόσο άσχημο ή κάτι που να με έφερε σε δύσκολη θέση. Τουλάχιστον όχι στον αέρα. Τα σαρδάμ είναι πάντα στο πρόγραμμα, δε μετράνε! Η καλύτερη, ή αν θες η πιο συγκινητική, η στιγμή που δε θα ξεχάσω ποτέ, ήταν η πρώτη φορά που συντονίστηκε η μητέρα μου και μου τηλεφώνησε. Έπαιξα το αγαπημένο μας τραγούδι, αλλά τη στιγμή που βγήκα στον αέρα να της πω «καλημέρα» δεν μπορούσα να συγκρατήσω τα δάκρυά μου… Είπα πριν πως δεν είχα άβολη στιγμή; Ε, το παίρνω πίσω μάλλον!

Κλείνοντας, θα θέλαμε να στείλεις το μήνυμά σου στους αναγνώστες του Ροδόπολη.net (πολλοί από τους οποίους είναι και ακροατές του 1055ROCK)…
Ι.Κ.: Θα κλείσω με τον τρόπο που κλείνει κάθε εκπομπή τα τελευταία δύο, σχεδόν, χρόνια. Είναι μια φράση δανεική, από ένα θεατρικό έργο του εξαιρετικού φίλου και συνεργάτη Γιάννη Περδίκη, το «Δε Μετρώ».
«Άνθρωποι είμαστε, να μιλάμε. Να λέμε τί μας συμβαίνει, για να καταλαβαίνουμε τί μας γίνεται»

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ