Σήμερα, το Ροδόπολη.net επισκέπτεται ένα από τα πιο ιστορικά χωριά της περιοχής μας, τα Άνω Πορόια. Εκεί, συναντάμε το πρόσωπο που βρίσκεται πίσω από σχεδόν κάθε πρωτοβουλία του συγκεκριμένου χωριού, την τελευταία 15ετία.

Η Μαρία Τσεκμέζογλου, παραμένει μια αφανής εθελόντρια-ηρωίδα των Άνω Ποροΐων, με την προσφορά της να εκτείνεται σε ένα ευρύτατο φάσμα, από το πάλαι ποτέ Πνευματικό Κέντρο, μέχρι την ομάδα του Διγενή και την ΕΠ.ΟΜ.Ε.Α. Ωστόσο, ίσως η σημαντικότερη προσφορά της στον τόπο είναι η πρωτοβουλία για την ίδρυση και υποστήριξη της Θεατρικής Ομάδας με έδρα το χωριό των Άνω Ποροΐων και εμβέλεια σχεδόν σε όλη την περιοχή της Δημοτικής Ενότητας Κερκίνης.

Αν και δεν επιζητά την δημοσιότητα, δέχθηκε να απαντήσει στις ερωτήσεις μας, παραχωρώντας μας την σύντομη συνέντευξη που ακολουθεί:

Μαρία, μένεις μόνιμα και δραστηριοποιείσαι στα Άνω Πορόια. Πόσο εύκολη είναι η ζωή στο χωριό;
Μ.Τ.: Αυτό εξαρτάται από πολλούς παράγοντες. Ο κυριότερος όλων είναι να έχεις λύσει το βιοποριστικό σου. Από εκεί κι έπειτα, είναι αν μπορείς τα ενδιαφέροντά σου να τα καλύψεις σε μια περιοχή που δεν προσφέρει και πολλά, αν και θα έπρεπε και θα μπορούσε. Ωστόσο, δεδομένης της κοντινής απόστασης από αστικά κέντρα, πάλι υπάρχει η δυνατότητα αν κάποιος το επιθυμεί, να μετακινηθεί. Βέβαια, αυτό προϋποθέτει μεταφορικό μέσο και μια σχετική οικονομική άνεση, που τώρα με την κρίση ελάχιστοι την διαθέτουν.

ΜΙΑ ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΠΟΥ ΞΕΚΙΝΑ ΑΠΟ ΤΟ 2000…

Θεωρείσαι ως μία από τις πιο ενεργές και πιο δυναμικές παρουσίες στα πολιτιστικά δρώμενα της περιοχής μας και, φυσικά, των Άνω Ποροΐων. Πώς ξεκίνησε αυτή η διαδρομή;
Μ.Τ.: Πριν από πολλά χρόνια (συγκεκριμένα το 2000) κι αφού είχα τελειώσει με τις σπουδές μου κι αποφάσισα να επιστρέψω στα Άνω Πορόια, βρέθηκα με χωριανούς μου, οι οποίοι συμμετείχαν στη διοργάνωση των πολιτιστικών δρώμενων του χωριού. Συζητήσαμε αρκετή ώρα και μου πρότειναν αν θέλω, να συμμετέχω κι εγώ, βοηθώντας με όποιον τρόπο μπορώ. Εννοείται πως για μένα, που έλειπα αρκετά χρόνια, αυτή η πρόταση ήταν πολύ τιμητική, και όντας άνθρωπος της προσφοράς, με μεγάλη χαρά δέχτηκα. Εκείνο το καλοκαίρι, λοιπόν, για πρώτη φορά συμμετείχα στην διοργάνωση των αυγουστιάτικων εκδηλώσεων κι από εκεί κι έπειτα, σε όλες τις εκδηλώσεις του χωριού.

Η ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΟΜΑΔΑ ΣΤΟ ΠΡΟΣΚΗΝΙΟ!

Ειδικότερα, τα τελευταία χρόνια δραστηριοποιείσαι έντονα στην Θεατρική Ομάδα των Άνω Ποροΐων. Πες μας λίγα λόγια σχετικά με αυτήν την προσπάθεια. (σημ. πότε και πώς ιδρύθηκε, ποιοι συμμετέχετε, πώς μπορεί κάποιος να ενταχθεί στο σχήμα κτλ).
Μ.Τ.: Το 2003, η εκπαιδευτικός κυρία Ζευγουλά Καλλιθέα, που συμμετείχε κι αυτή στην διοργάνωση των εκδηλώσεων του τότε Πνευματικού Κέντρου Άνω Ποροΐων, είχε την ιδέα στην έναρξη των εκδηλώσεων να παρουσιάσουν τα μικρά παιδιά ένα μουσικοχορευτικό δρώμενο. Δουλέψαμε δυο μήνες πάνω σ’ αυτό και τελικά, άρεσε και στον κόσμο αλλά και στα παιδιά που συμμετείχαν. Το επόμενο βήμα ήταν, φυσικά, ένα θεατρικό παραμύθι, το «Περπατώ εις το δάσος». Η συμμετοχή των παιδιών ήταν απίστευτη! Από εκεί κι έπειτα, λοιπόν, δημιουργήθηκε η θεατρική ομάδα, αρχικά ως παιδική σκηνή, αργότερα ως εφηβική και πλέον ως μικτή. Μπορούν να συμμετέχουν παιδιά όλων των ηλικιών, από νηπιαγωγείο ως και συνταξιούχοι!
Στην ομάδα υπάρχει σκηνοθέτης, βοηθός σκηνοθέτη, εμψυχωτής, σκηνογράφος, μακιγιέρ, κομμωτής, χορογράφος , στυλίστρια και φυσικά, οι ηθοποιοί, εθελοντές όλοι, με διάθεση για προσφορά.
Οποιοσδήποτε από την ευρύτερη περιοχή επιθυμεί να συμμετέχει, είτε ως βοηθός, είτε ως ηθοποιός, δεν έχει παρά να επικοινωνήσει μαζί μου.
Είχαμε συμμετοχές παιδιών από Κάτω Πορόια, την Καστανούσσα, το Θεοδώρειο και τελευταία, από το Μανδράκι και την Ροδόπολη.

Κομβικό σημείο στα δρώμενα των Άνω Ποροΐων, αλλά και της ευρύτερης περιοχής, αποτελεί η γιορτή-φόρος τιμής στον Λοχία Ίτσιο, όπου και πάλι είχες και έχεις ενεργότατη συμμετοχή. Πόσο εύκολο ήταν να καθιερωθεί αυτή η γιορτή και πώς βλέπεις την πρωτοβουλία που λαμβάνεται από εθελοντές, αλλά και την Δημοτική Αρχή της Σιντικής, σχετικά με την αξιοποίηση των οχυρών της «Γραμμής Ρούπελ-Μπέλες»;
Μ.Τ.: Η γιορτή αυτή ξεκίνησε το 1980 με προσωπικό ενδιαφέρον του γιου του Λοχία, κυρίου Αναστασίου Ίτσιου και με ενδιαφέρον της τότε Κοινότητας. Κάθε χρόνο, γινόταν προσπάθεια για κάτι περισσότερο, ενώ από το 2014 καθιερώθηκε, με πρωτοβουλία της Επ.Ομ.Ε.Α. Σιντικής, ως ελάχιστος φόρος τιμής στους αγωνιστές, και η παρέλαση.
Όσον αφορά στην αξιοποίηση των οχυρών μας, είναι μια εξαιρετική κίνηση, που άργησε, βέβαια, πάρα πολύ να γίνει. Ωστόσο, έστω και τώρα, οφείλουμε όλοι να την στηρίξουμε, γιατί η ιστορία μας είναι οι ρίζες μας…
Άλλωστε, η περιοχή μας δεν έχει μόνο φυσική ομορφιά, έχει και μεγάλη ιστορία και μπορεί να αναδειχθεί έξυπνα κι ο ιστορικός τουρισμός.

Μια που αναφέραμε την Δημοτική Αρχή, θα θέλαμε να θυμίσουμε στους αναγνώστες μας, ότι είσαι και μέλος του Δ.Σ. της Α.ΠΟ.ΔΡΑ.ΣΙ. Τελικά, ισχύει το «κάθε πέρσι και καλύτερα» ή είσαι αισιόδοξη για το μέλλον, τουλάχιστον ως προς τα πολιτιστικά δρώμενα, της περιοχής μας;
Μ.Τ.: Δεδομένης της οικονομικής κρίσης, δεν μπορώ να πω ότι τα πράγματα είναι καλύτερα, από οικονομικής βέβαια, άποψης. Ωστόσο, στόχος του νέου Δ.Σ. είναι να υπάρχει όσο το δυνατόν καλύτερος οικονομικός καταμερισμός, ώστε να μπορεί κι η δική μας περιοχή να παίρνει πλέον αυτό που της αντιστοιχεί.

«ΕΧΟΥΝ ΔΙΚΙΟ ΟΣΟΙ ΑΜΦΙΒΑΛΛΟΥΝ
ΓΙΑ ΤΑ ΟΦΕΛΗ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΧΗΣ ΜΑς
ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗ»

Πολλοί κάτοικοι της Δημοτικής Ενότητας Κερκίνης έχουν αμφιβολίες, ως προς το αν η συνένωση της περιοχής μας σε έναν μεγάλο δήμο, μέχρι το Σιδηρόκαστρο, ήταν τελικά ωφέλιμη για την εδώ περιοχή. Ποια είναι η γνώμη σου;
Μ.Τ.: Έχουν δίκιο! Η δική μας περιοχή, είναι αρκετά απομακρυσμένη από την έδρα του Δήμου. Σταδιακά οι υπηρεσίες του Δήμου, μαζεύονται στην έδρα του κι αυτός ο συγκεντρωτισμός, για εμάς, δεν είναι καλός. Αν σκεφτούμε και την έλλειψη συγκοινωνιών, τα πράγματα είναι πολύ πιο δύσκολα…

Κάποιοι λένε ότι όσοι κατακρίνουν το Σιδηρόκαστρο ψάχνουν αφορμές για να ρίξουν αλλού τις ευθύνες και συμπληρώνουν ότι υπάρχει σοβαρό πρόβλημα συνεννόησης μεταξύ των τοπικών Συλλόγων και φορέων της Δημοτικής Ενότητας Κερκίνης. Πώς το σχολιάζεις αυτό;
Μ.Τ.: Πάντα υπήρχαν, σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό, τέτοια προβλήματα. Θα απαντήσω με μια στροφή από τους μοιραίους του μεγάλου Βάρναλη: «Φταίει το ζαβό το ριζικό μας, φταίει ο Θεός που μας μισεί, φταίει το κεφάλι το κακό μας, φταίει πρωτ’ από όλα το κρασί. Ποιος φταίει; Ποιος φταίει; Κανένα στόμα, δεν το ‘βρε και δεν το ΄πε ακόμα».

«…ΝΑ ΜΠΟΡΕΣΟΥΝ ΚΑΠΟΙΑ ΣΤΙΓΜΗ
ΟΛΟΙ ΟΙ ΣΥΛΛΟΓΟΙ ΤΗς ΠΕΡΙΟΧΗΣ
ΝΑ ΚΑΘΙΣΟΥΝ ΣΤΟ ΙΔΙΟ ΤΡΑΠΕΖΙ
ΚΑΙ ΝΑ ΣΥΝΕΡΓΑΣΤΟΥΝ…»

Υπάρχει κάποιος στόχος, που έχεις θέσει ως «προσωπικό στοίχημα», όχι για τον εαυτό σου, αλλά σε σχέση με την παρουσία των φορέων που υποστηρίζεις, του χωριού σου ή ακόμη και της ευρύτερης περιοχής;
Μ.Τ.: Μεγάλη επιθυμία μου είναι να μπορέσουν κάποια στιγμή όλοι οι σύλλογοι της περιοχής, να μπορέσουν να καθίσουν στο ίδιο τραπέζι και να συνεργαστούν, γιατί η περιοχή μας έχει πολλά να δείξει και να προσφέρει. Πρέπει επιτέλους ν ακολουθήσουμε την κουβέντα του Μακρυγιάννη: «Είμαστε εις το εμείς κι όχι εις το εγώ».

ΤΟ ΕΤΗΣΙΟ ΚΑΛΕΝΤΑΡΙ
ΤΩΝ ΕΚΔΗΛΩΣΕΩΝ ΣΤΑ ΑΝΩ ΠΟΡΟΪΑ

Λίγο πριν το τέλος της κουβέντας μας, τι εκδηλώσεις και δρώμενα μπορεί να παρακολουθήσει κάποιος στα Άνω Πορόια, σε τακτική, ετήσια βάση;
Μ.Τ.: Την Πρωτοχρονιά, ο Άγιος Βασίλης με το έλκηθρο, μοιράζει στην πλατεία του χωριού δώρα σε όλα τα παιδάκια, υπό τους ήχους της Φιλαρμονικής των Άνω Ποροΐων.
Την πρώτη εβδομάδα μετά την γιορτή των Οχυρών Ρούπελ και Ιστίμπεη, τιμάται η μνήμη των ηρωϊκώς πεσόντων στην Ομορφοπλαγιά και η μνήμη του πρώτου σε ελληνικό έδαφος από τους Γερμανούς δολοφονηθέντος Έλληνα βαθμοφόρου, Λοχία Ίτσιου Δημητρίου.
Μια εβδομάδα πριν από τον Δεκαπενταύγουστο, που έχουμε το πανηγύρι μας, διοργανώνονται οι «Νύχτες Αυγούστου», ένα τετραήμερο πολιτισμού.
Το βράδυ της παραμονής των Χριστουγέννων, ψάλλουμε τα κάλαντα στις γειτονιές του χωριού, ενώ οι κάτοικοι περιμένουν με υπομονή να τρατάρουν τους καλαντάρηδες. Εντυπωσιάζει το γεγονός ότι όλοι οι επισκέπτες και τουρίστες του χωριού, έρχονται και συμμετέχουν με μεγάλη χαρά, αψηφώντας το κρύο.
Την δεύτερη ημέρα των Χριστουγέννων, αναβιώνει στην κεντρική πλατεία του χωριού, το έθιμο της «σλάμας», ο καψαλισμός δηλαδή των χοίρων με άχυρα σίκαλης. Κατόπιν, ακολουθεί γλέντι με χορό, κρασί και κοψίδια για όλους.
Μεταξύ Χριστουγέννων και Πρωτοχρονιάς, γίνεται μέσα στο χώρο της Βιβλιοθήκης μια εκδήλωση για τα παιδιά (Καραγκιόζης, ταχυδακτυλουργός κ.ά.)
Υπάρχει παιδικό τμήμα χειροκατασκευών, που την περίοδο των Χριστουγέννων διοργανώνει bazaar και τα έσοδα διατίθενται για φιλανθρωπικούς σκοπούς.
Σε όλη την διάρκεια της χρονιάς, διοργανώνονται παρουσιάσεις βιβλίων και ενημερωτικές ημερίδες.

Κλείνοντας, θα θέλαμε να στείλεις ένα μήνυμα στους φίλους του Ροδόπολη.net.
Μ.Τ.: Στους δύσκολους αυτούς καιρούς, χρειάζεται προσωπική προσφορά από όλους μας. Δεν χρειάζονται πάντοτε χρήματα για να παράγουμε πολιτισμό. Πίστη, καλή διάθεση και προσφορά! Και να μην είναι καχύποπτοι στην όποια μορφή εθελοντισμού. Όποιος επιθυμεί να προσφέρει, ας το κάνει τώρα. Δεν μας περισσεύει κάνεις! Οι εθελοντές μόνο προσφέρουν ανιδιοτελώς.
Άλλωστε, ο εθελοντισμός, είναι πολιτισμός!!!

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ