Από μικρή λάτρευα τα επιτραπέζια παιχνίδια. Ήταν η ευκαιρία μου να αποσπάσω το πιο πολύτιμο αγαθό…τον χρόνο τους. Επιτραπέζιο για παιδιά από 8 έως 88 έγραφε το κουτί, με τις καρικατούρες των πολιτικών αρχηγών εκείνης τις εποχής να αγωνίζονται (με τη βοήθεια του ζαριού) να τερματίσουν πρώτοι και να αναλάβουν την εξουσία!!!

Άστραψε το μάτι μου εμένα! Θα πείσω και τον μπαμπά να παίξει, έχει να κάνει με…πολιτική το παιχνίδι. Βάζουμε τις φιγούρες σε ένα σακουλάκι και διαλέγουμε. Ένας παίρνει την Παπαρήγα, άλλος τον Παπανδρέου, άλλος τον Μητσοτάκη (τρελάθηκε στα …ασάκια!), και  μένει ένας τελευταίος, σε εμένα.

Ποιος είναι αυτός ο αδύνατος κύριος με τα γυαλάκια; Δεν τον ξέρω, κατσουφιάζω… (πάλι τον χειρότερο έτυχα…)

Με βλέπει ο μπαμπάς, μου λέει στο αυτί. Αυτός, Δήμητρα, αξίζει πολύ περισσότερο από όλους τους υπόλοιπους μαζί. Είναι τιμή σου να παίζεις μαζί του.

Αυτή ήταν η πρώτη μου γνωριμία με τον Πρόεδρο. Στην πορεία, κάθε φορά που τον έβλεπα στην τηλεόραση προσπαθούσα να ακούσω τι έλεγε.Μιλούσε κάπως περίεργα, όμως ο λόγος του με μαγνήτιζε. Προσπαθούσα να συγκεντρωθώ για να καταλάβω τι έλεγε, να αποκωδικοποιήσω στο μυαλό μου τις λέξεις που ηχούσαν καθαρά, σαν κρύσταλλο, στο παιδικό αυτί μου. Λέξεις βαλμένες στη σωστή σειρά, όχι πεταμένες τυχαία.

Τότε κατάλαβα τη σημασία της γλώσσας. Την δύναμη του λόγου. Ήταν αρχαιοπρεπής; Ήταν καθαρεύουσα; Όχι, ήταν Ελληνική. Και, ναι, ήταν πολύ περισσότερο κατανοητή από την ξύλινη γλώσσα άλλων πολιτικών, που δεν μπορούσα να καταλάβω.

Και ύστερα, αυτός ο άνθρωπος γίνεται Προέδρος της Δημοκρατίας!

Τελικά, ήταν όντως σπουδαίος άντρας, για να καταλάβει αυτό το αξίωμα, σκέφτομαι. Όμως ακούω τους μεγάλους να συζητάν και να λεν πως του δώσαν μια θέση κενή, χωρίς ουσιαστικές αρμοδιότητες, έτσι, για να του ξεπληρώσουν την αδικία, που η κούρσα της πολιτικής του στέρησε.

Όμως, όχι!

Ο Στεφανόπουλος γέμισε τόσο αυτή τη θέση με την προσωπικότητά του, που δεν ήταν απλώς ένας Πρόεδρος. Ήταν Ο Προέδρος της ψυχής όλων των Ελλήνων. Ήταν ο άνθρωπος που μας ένωνε. Που μας έκανε υπερήφανους κάθε φορά που εμφανίζονταν. Επί δέκα συναπτά έτη, είχαμε Πρόεδρο. Πάντα παρόντα. Να στέκεται με αξιοπρέπεια, να εκφράζει το εθνικό αίσθημα με την ευθύτητα, τη καθαρότητα, την περηφάνεια της ελληνικής ψυχής.

Δεν θυμάμαι ποιος είχε τερματίσει πρώτος σε εκείνο το επιτραπέζιο παιχνίδι,την κούρσα των εκλογών. Ξέρω όμως, πως ο Κωστής Στεφανόπουλος έχει τερματίσει πρώτος στη δική μου συνείδηση και ότι, στο άκουσμα του ονόματός του θυμάμαι τον Πρόεδρο, τον Προέδρο όχι της Δημοκρατίας, αλλά τον Πρόεδρο της καρδιάς των Ελλήνων.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ