Χαίρετε αγαπητοί αναγνώστες,

η αφορμή για τη συγγραφή του άρθρου προήλθε απ’ την καθημερινή και αναπόφευκτη τριβή με τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Το θέμα είναι κάπως ρευστό και εκτενές, γι’ αυτό θα προσπαθήσω να γίνω όσο μπορώ πιο συγκεκριμένη.

Χρόνια ολόκληρα η Ελλάδα πλήττεται από διχόνοιες. Σε κοινωνικό, πολιτικό, οικονομικό, προσωπικό επίπεδο ο Έλληνας έχει διχαστεί και διχάζεται, είτε ατομικά, είτε συλλογικά, καθημερινά. Απ’ τη μια μεριά, διχάζεται μόνος λόγω ανάλυσης των καταστάσεων που βιώνει ή που δεν επιθυμεί να βιώσει, κι’ από την άλλη πολλές φορές η «αρωγή» έρχεται από τρίτους και η «αποδοχή» γίνεται ασυνείδητα. Οι διχόνοιες, ο διαχωρισμός, οι κατηγοριοποιήσεις, οι κάθε είδους ταμπέλες αποδυναμώνουν, δημιουργούν έριδες και οδηγούν σε ποδηγετήσεις. Παρά τον εκσυγχρονισμό και την πρόοδο των κοινωνιών, η χειραγώγηση μοιάζει ακόμη παιχνιδάκι. Με τη χρήση δίπολων κυρίως, διάφοροι καλοπροαίρετοι κάνουν τα πάντα για το ατομικό τους συμφέρον. Λάτρεις της εξουσίας, της ιδιοτέλειας, λαϊκιστές και λαοπλάνοι έχουν ανάγει την διχόνοια σε αυτοσκοπό για την εξυπηρέτηση ολίγων. Η θρησκεία κάνει ευρεία χρήση των δίπολων. Στον Χριστιανισμό, αναφέρομαι στη κρατούσα θρησκεία εντός Ελλάδος, καθώς όλοι λίγο ή πολύ έχουμε έρθει σε επαφή μ’ αυτήν, χρησιμοποιούνται βασικά δίπολα, όπως Θεός-άνθρωπος, καλό-κακό, παράδεισος-κόλαση, άνδρας-γυναίκα κ.α. Ποιος ο σκοπός των δίπολων αυτών; Απλοποιούν και διευκολύνουν την κατανόηση και την διάδοση των διδαγμάτων; Ναι, ίσως αυτή ήταν η πρωταρχική χρήση. Τους τελευταίους αιώνες τα πράγματα μάλλον έχουν αλλάξει. Ο κλήρος διαχειρίζεται θέματα εξαιρετικής σημασίας, εμπλέκεται άμεσα στη δημόσια ζωή -όχι πως παλαιότερα δεν γινόταν βέβαια, καθώς η κατάσταση κλιμακώνεται ανά τα χρόνια. Η ύπαρξη και μόνο αυτού του λόγου δηλώνει συμφέροντα. Η απολυτότητα του άσπρου-μαύρου σίγουρα δεν βοηθά στην διερεύνηση ορισμένων θεμάτων. Η κατηγοριοποίηση κατ’ εμέ, είναι το πρώτο και σημαντικότερο στάδιο χειραγώγησης και τις περισσότερες φορές ο κλήρος λαμβάνει πρωταγωνιστικό ρόλο στον ελλαδικό χώρο.

Ο κλήρος και η συμπεριφορά αυτού είναι και ένα απ’ τα θέματα που θα μας απασχολήσουν εδώ. Γιατί η εκκλησία αρέσκεται με την κατηγοριοποίηση των ανθρώπων; Γιατί μεγάλη μερίδα των εκπροσώπων της εξωτερικεύει τόσο μίσος σε ανθρώπους που αποκλίνουν απ’ τα δικά τους πιστεύω; Γιατί τόσο μίσος για τις αδύναμες, ανυπεράσπιστες και γενικότερα διαφορετικές μερίδες ανθρώπων; Ποια τα διδάγματα της δικής τους πίστης που με τόσο πάθος και αγώνες υπεραμύνονται; Δεν είμαι και δεν θα γίνω ποτέ απόλυτη. Τα ερωτήματα ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα και εκφράζουν, θέλω να πιστεύω, μεγάλο ποσοστό του ελληνικού πληθυσμού.

Σίγουρα υπάρχουν μορφωμένοι άνθρωποι του κλήρου, με παιδεία, και με έντονο το αίσθημα του ανθρωπισμού και του αλτρουισμού. Δεν γνωρίζω, εάν πλέον εκλείπουν τα άτομα αυτά απ’ τη θρησκευτική ζωή του τόπου μας ή αν έχουν αλλάξει, σίγουρα όμως είναι αφανή. Την ίδια ώρα που τέτοια άτομα πολεμούν με τα δικά τους όπλα την πραγματικότητα, μαύρα πρόσωπα του κλήρου στάζουν χολή όπου βρεθούν και όπου σταθούν. Απ’ το κυριακάτικο κήρυγμα μέχρι τα ΜΜΕ. Πώς θα σταματήσει αυτό; Ο αντίλογος δεν θα καταφέρει τίποτα με τη χρήση των ίδιων μέσων. Με τη ρητορική μίσους δεν θα λυθεί το πρόβλημα. Γιατί μια ζωή στην Ελλάδα να επιδιώκουμε την εξάλειψη; Γιατί η ομαλή συμβίωση φαντάζει φενάκη; Γιατί η αποδοχή της διαφορετικότητας των μεν, να παρεμβάλλεται μέσα στην ελευθερία των δε;

Όμως για να είμαστε δίκαιοι πρέπει να επισημαίνουμε τα κακώς κείμενα και των δυο πλευρών. Μιλώ για τα άτομα που αντιμάχονται τον κλήρο και την θρησκεία με αγενείς και αποτρόπαιες εκρήξεις. Ορισμένοι λοιπόν άθεοι, αγνωστικιστές, αλλόθρησκοι, άνθρωποι γενικά που δε έχουν επαφές με τον Θεό, (και έχουν κάθε δικαίωμα) προσδίδουν διάφορα κοσμητικά επίθετα σε όλο το φάσμα αυτού, γελοιογραφούν διδάγματα και συμπεριφέρονται με ακραίο τρόπο. Πολλές φορές μάλιστα είναι οι ίδιοι άνθρωποι που θα υπερασπιστούν τον αλλόθρησκο συνάνθρωπο και τα πιστεύω του. Γιατί άραγε; Γιατί να βρίσω και να χλευάσω τις θρησκευτικές πεποιθήσεις ενός χριστιανού, την ίδια ώρα που θα υπερασπιστώ τις πεποιθήσεις ενός αλλόθρησκου; Αντιστρόφως, γιατί ο τάδε θρησκευόμενος να απευθυνθεί με υβριστικά λόγια στον δείνα άθεο; Γιατί να κρίνω τις πεποιθήσεις του άλλου (και όχι μόνο); Οι λέξεις ομόνοια, παιδεία και σεβασμός είναι η απάντηση σε όλα τα ερωτήματα που διατυπώθηκαν στο κείμενο.

1 ΣΧΟΛΙΟ

  1. Το ότι ο Κλήρος εκτοξεύει το μίσος του κατά οτιδήποτε διαφορετικού των πιστεύω του οφείλεται στο ότι δεν προσάρμοσε τις ιδέες και τις αντιλήψεις του. Κρίνει πρόσωπα και καταστάσεις εν έτη 2017 βάσει στερεοτύπων τα οποία ίσχυαν προ 2.000 ετών κάτι που εκ των πραγμάτων είναι λάθος.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ