«Αν κάνεις το καθήκον σου στη ζωή, κάνεις τη δουλειά σου με ευχαρίστηση, αφήσεις απογόνους κι ένα καλό όνομα στην κοινωνία, τότε έχεις κερδίσει την Αθανασία. Δεν υπάρχει θάνατος.» (απόσπασμα από το Έπος του Γκιλγκαμές)

Στο άκουσμα της είδησης για τον αδόκητο θάνατο του Δημήτρη Τσαλή, όλοι οι συντελεστές του rodopolis.net «παγώσαμε» -και να σκεφτεί κανείς ότι συζητούσαμε για να παρουσιάσουμε τον Δημήτρη, μέσα από μια συνέντευξη στην σελίδα μας…
Είναι τόσο τρομακτική η ευκολία που χάνεται μια ζωή, σε μια στιγμή, χωρίς προειδοποίηση, χωρίς επιλογή!

Για τον Δημήτρη, έχουν ήδη γραφτεί σχεδόν τα πάντα, από συγγενείς, φίλους, συναδέλφους, όμως κι εμείς αισθανόμαστε την ανάγκη να μοιραστούμε τις σκέψεις που μας πλημμυρίζουν από χθες.

Ο Μήτσος ήταν πάντα ο «ψηλός» που στο μπάσκετ προτιμούσε να παίζει ως «κοντός». Αθλητικός τύπος από μικρή ηλικία, ήταν πάρα πολύ γρήγορος, πολύ αλτικός και εξαιρετικός χειριστής της μπάλας (ειδικά η «σταυρωτή» του ήταν καταπληκτική). Αξιοσημείωτο του τρόπου που αγωνίζονταν ήταν ότι μπορούσε να σουτάρει (εύστοχα…) και με τα δύο χέρια!
Όμως, αυτό που τον έκανε ιδιαίτερα αγαπητό σε όλους, ήταν ότι πάντα ήταν θετικός στο να βοηθήσει τους μικρότερους να μάθουν κάποια από τα μυστικά του αθλήματος και σχεδόν πάντα τους διάλεγε στην ομάδα του, αν κινδύνευαν να αποκλειστούν, λόγω της μεγάλης συμμετοχής στο ιδιότυπο «Ποδεισώνιο» που στήνονταν κάθε Πάσχα και καλοκαίρι στις μπασκέτες της Ροδόπολης.

Όσοι δεν είχαν σχέση με τον αθλητισμό, σίγουρα τον θυμούνται στο περίπτερο της πλατείας του Σιδηροδρομικού Σταθμού. Εκεί, όπου βοηθούσε τους γονείς του και που οι περισσότεροι αναρωτιόμασταν πώς χωρούσε αυτό το δίμετρο κορμί μέσα στο ένα τετραγωνικό…
Πάντα με το χαμόγελο και την πλακίτσα με τον κόσμο στην πιάτσα της Ροδόπολης (ιδίως με τον συνονόματό του τον Δημητράκη τον Δέδη, που σίγουρα τον περιμένει για τον δεύτερο γύρο στη «γειτονιά των Αγγέλων»…), ήταν πολύ αγαπητός από όλους όσοι είχαν την τύχη να τον γνωρίσουν.

Ύστερα, ήρθε η πρόκληση της νέας ζωής, της σταδιοδρομίας στην Πυροσβεστική, της δημιουργίας της δικής του οικογένειας.

Μπορεί να μην είχε την ευκαιρία να βρίσκονταν όσο συχνά θα ήθελε στο αγαπημένο του χωριό, όμως η σχέση του με την Ροδόπολη και τους κατοίκους της ευρύτερης περιοχής μας, είχε σφυρηλατηθεί τόσο έντονα, που μπορεί να χαρακτηιστεί διαχρονική.

Δυστυχώς, η μοίρα τα έφερε έτσι που είμαστε αναγκασμένοι να αποχαιρετίσουμε τόσο πρόωρα τον αγαπημένο φίλο, συμμαθητή και συγχωριανό μας, τον Δημήτρη Τσαλή…

Τέτοιες στιγμές, τα λόγια χάνουν την σημασία τους.

Οι σκέψεις όλων μας είναι στην οικογένεια και τους συγγενείς του, που καλούνται να διαχειριστούν αυτήν την δυσβάσταχτη απώλεια…

Ας είναι ελαφρύ το χώμα που σε σκεπάζει, Δημήτρη!
Όλοι εμείς από το rodopolis.net δεν θα σε ξεχάσουμε ποτέ!

Υ.Γ.: Με αφορμή τις επικείμενες αλλαγές στα ονόματα οδών της Ροδόπολης, ίσως θα έπρεπε ο Δήμος Σιντικής να μεριμνήσει, ώστε να δοθεί το όνομα του Δημήτρη Τσαλή σε έναν κεντρικό δρόμο της Ροδόπολης -και, γιατί όχι, και του Σιδηροκάστρου…

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ